قانون قله ها و پناهگاه
پناهگاه کوهستانی
ماندن در پناهگاه
قانون قله ها و پناهگاهها
کوهستان
دلایل عدم موفقیت
قانون قله و پناهگاه

آنچه گاه ما را در زندگی دچار افسوس میکند

قانون قله و پناهگاه

کوهنوردان کوه های آلپ با رسیدن به نیمه ی راه، در استراحتگاهی در آنجا استراحت می کنند.
آنان اگر صبح زود کوهنوردی را شروع کنند، موقع ناهار به همان استراحتگاه می رسند.
صاحب آن استراحتگاه طی سالیان متوجه شده که اتفاق جالبی رخ می دهد که ما در اینجا مقاله به آن قانون قله و پناهگاه میگوییم :

وقتی کوه نوردان وارد استراحتگاه می شوند و گرمای آتش را حس می کنند و بوی غذا به مشام شان می رسد، و به سختی مسیر روز بعد فکر میکنند ، برخی از آنان وسوسه می شوند و به همراهان خود می گویند:
“می دانی فکر کنم بهتر است همین جا منتظر بمانم و شما به قله بروید و برگردید.
وقتی برگشتید با هم پایین می رویم.
وقتی کنار آتش می نشینند و آواز می خوانند، جرقه ای از خشنودی آنان را فرا می گیرد. در همین هنگام بقیه ی گروه لباس هایشان را می پوشند و مسیر خود را به سوی قله ادامه می دهند.
در ساعت بعد فضای شادی بخشی کنار آتش وجود دارد و اوقات خوبی را در مامن آرام پناهگاه سپری می کنند.

اما حدودا سه ساعت بعد، آرام می شوند و به سمت پنجره می روند و به بالای کوه می نگرند و در سکوت به دوستانشان که در حال بالا رفتن از قله هستند، نگاه می کنند.
جوّ موجود در استراحتگاه از شادی و لذت به سکوت مرگبار و غم انگیز تبدیل می شود. متوجه می شوند که دوستانشان بهای رسیدن به قله را پرداخته اند.

چه اتفاقی افتاد؟
راحتی موقت پناهگاه ، باعث از دست دادن باور آنها به هدفشان شد و آنها را از ادامه تلاش بازداشت.
این، برای هر یک از ما نیز اتفاق بیفتد. چند بار به یاد می آورید دوستان ، همکلاس های قدیم و بچه محل هایی که اکنون زندگی موفقی دارند و ما نداریم .
آیا در زندگی ما پناهگاه هایی وجود دارد که مانع رسیدن به قله و از دست دادن هدفمان شده است؟

زندگی از دو قسمت تشکیل شده است:
قله و پناهگاه

همه میدانیم که رسیدن به اهداف مان سخت است برای رسیدن به آنها باید از پناهگاه امن مان خارج شویم و با مشکلات مسیر راه روبرو و به آنها غلبه کنیم. همه می دانیم که با تلاش به موفقیت می رسیم اما در زمان عمل از ادامه راه سر باز میزنیم .  ادامه تحصیل نمی دهیم در شغلمان تلاش بیشتری نمی کنیم گاه یه شاگرد ما به موفقیت میرسد و میگوییم روزی فلانی شاگرد من بود و در دل احساس بدی داریم و به خود میگوییم قسمت ما نبوده و …   اما باید بپذیریم که حداکثر تلاشمان را در آن راه نکردیم همین و بس .

چرا تلاش بیشتری نکردیم چون در پناهگاه امنیت و آسایش وجود دارد، خطری جان شما را تهدید نمی کند، اما برای تجربه ناب زندگی و صعود کردن و قرار گرفتن در اوج، باید با چالش قله رو به رو شد و بر آن غلبه کرد.

این دقیقا همان تصمیمی که افراد موفق را از سایرین متمایز میکند.
برخی زندگی ها مانند زندگی در پناهگاه امن و برخی دیگر از زندگی ها به مانند حرکت به سوی قله چالشهاست.

شاید باید بیشتری به این موضوع فکر کنیم و گاه لازم به نظر میرسد که در برخی تصمیمات زندگی تجدید نظر کنیم.

شما در زندگی از کدام استراتژی استفاده میکنید ، انتخاب تان ماندن در پناهگاه های زندگی یست و یا اینکه راه چالشی قله ها را ترجیح میدهید.

امیدوارم در هر مسیری که هستید ، موفق باشید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *